การขับเคลื่อนสู่มรดกโลก UNESCO

เกณฑ์ข้อ (ii)

แสดงถึงการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมกับอารยธรรมต่าง ๆ ตามเส้นทางการค้าทางทะเลเลียบชายฝั่ง ทั้งจีน อินเดีย เปอร์เซีย ชวา และเขมร ผ่านหลักฐานผังเมือง ศาสนสถาน สถาปัตยกรรม ระบบบริหารจัดการน้ำ และระบบป้อมค่าย — จากศิลปะถ้ำที่เขาคูหา ป้อมปราการซิงกอร่าที่สะท้อนอิทธิพลยุโรปและตะวันออกกลาง จนถึงผังเมืองบ่อยางตามคติฮวงจุ้ยจีน

เกณฑ์ข้อ (iv)

เป็นภาพสะท้อนอันโดดเด่นของพัฒนาการความรู้ด้านการเดินเรือในละติจูดมรสุม เวิ้งอ่าวปากทะเลสาบที่มีเขาแดงเป็นปราการธรรมชาติและชายฝั่งน้ำลึกของคาบสมุทรสทิงพระ เป็นท่าจอดเรือหลบมรสุมของเรือสำเภานานาชาติ ทำให้ชุมชนแห่งนี้เจริญขึ้นเป็นเมืองท่าสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งฝั่งตะวันตกของอ่าวไทยบนเส้นทางการค้าจีน–อินเดีย

เกณฑ์ข้อ (v)

เป็นตัวอย่างโดดเด่นของการตั้งถิ่นฐานดั้งเดิมของมนุษย์ที่วิวัฒน์ร่วมกับระบบนิเวศทะเลสาบ ภูมิปัญญาการจัดการน้ำ "ระวะ" และ "พัง/ตระพัง" ผสานน้ำเค็มจากทะเลกับน้ำจืดจากสันทรายเพื่อการเพาะปลูก ประมง และคมนาคม ทำให้เมืองริมลากูนเหล่านี้พึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืน ต่างจากเมืองท่าอื่นที่ต้องพึ่งพาทรัพยากรจากภายนอก